Unë them dhe me ndihmën e Zotit: ajo që konsiderohet në vendosjen e sunetit të pastrimit me gurë është pastrimi dhe jo numri, nëse arrihet me një gur, mjafton, dhe nëse nuk arrihet me tre, atëherë lejohet më shumë; a nuk shihet se nëse pastrimi bëhet me një gur që ka tre skaje, dhe pastrimi bëhet me çdo skaj deri sa të arrihet pastrimi, atëherë është e lejuar me konsensusin tonë; sepse Abdullah ibn Mes'ud  ka thënë: «Profeti ﷺ shkoi në nevojë, dhe më urdhëroi të shkoj te ai me tre gurë, unë gjeta dy gurë, dhe kërkova të tretin, por nuk e gjeta, kështu që mora një copë jashtësie dhe shkova te ai me të, ai mori dy gurët dhe hodhi jashtësinë, dhe tha: ky është ndotje» në Sahih Bukhari 1/70, dhe ky është shprehja e tij. Në Sunen e Tirmidhi 1/25, dhe Tirmidhi e vërtetoi, sepse profeti ﷺ mori dy gurët, hodhi jashtësinë dhe nuk e pyeti për të tretin, kështu që nëse nuk e pyeti për të tretin, tregohet se numri nuk është kusht, nëse do të ishte kusht, do ta kishte pyetur për të tretin. Dhe nga Ebu Hurejra  tha ﷺ: «Nëse ndonjë nga ju pastron veten, le të pastroni me një numër tek», në Sahih Muslim 1: 212; dhe më e pakta e numrit është një herë, dhe urdhri për numrin nuk është për vetë numrin, por për arritjen e pastrimit, kështu që nëse arrihet me më pak se tre, atëherë qëllimi është arritur dhe urdhri përfundon. Po ashtu, nuk lejohet ndotja e të pastërve pa nevojë. Dhe nga Anas ibn Malik : «... hyri një djalosh me një enë, ai ishte më i vogli nga ne, e vendosi atë dhe pastaj shkoi, dhe Profeti ﷺ e përfundoi nevojën e tij dhe doli te ne pasi u pastrua me ujë», në Sahih Muslim 1: 227. Dhe nga Ali ibn Ebi Talib : «Ata e ndotin tokën dhe ju e pastroni me ujë, kështu që ndiqni gurët dhe ujin», në Sunen e Bejheki të Madh 1: 106, dhe në veprat 1: 7, dhe në Musannef ibn Ebi Shejbe 1: 142. Shih: Beda'i as-Sanai, 1/19, dhe Tebyin al-Hakayeq, 1/77, dhe al-Inaja, 1/213, dhe al-Bahr al-Ra'iq, 1/251, dhe Mukhatalif al-Rivaya, fq. 321-323, dhe Allahu e di më mirë.