Nëse ilaçi vërtet arrin në barkun e tij dhe në tru, atëherë agjërimi i tij prishët, dhe ai duhet të kompensojë, qoftë ilaçi i lagur apo i thatë, për sa kohë që ai e di se ilaçi ka arritur në barkun e tij ose në tru. Ndërsa nëse ilaçi është i thatë dhe ai nuk e di se ka arritur, atëherë nuk ka nevojë për kompensim, siç thuhet në Beda'ih as-Sanai' 2: 93.