Them dhe me ndihmën e Allahut: Nuk lejohet të fshihet mbi dy këpucë për atë që i duhet të lahet nga gjynahu; sepse kushti për lejen e fshirjes mbi to është që ndodhia të jetë e lehtë. Nëse ndodhia është e rëndë: siç është menstruacioni dhe gjynahu, atëherë nuk lejohet; sepse leja e fshirjes në ndodhinë e lehtë është për të shmangur vështirësinë; sepse ajo përsëritet dhe është e pranishme, duke sjellë vështirësi dhe mundim në heqjen e këpucëve, ndërsa gjynahu nuk është gjithmonë i pranishëm, prandaj nuk sjell vështirësi në heqje. Prandaj: nëse ndodhi arsyeja për larje: siç është gjynahu, menstruacioni dhe lindja, fshirja mbi dy këpucë anulohet, dhe është e detyrueshme të hiqen ato dhe të lahet i gjithë trupi, dhe fshirja mbi këpucë rinovohet pas veshjes së tyre pas përfundimit të pastrimit, nëse dëshiron. Nga Safvan ibn Asal , tha: «Ai  na urdhëronte, kur ishim në udhëtim, që të mos i hiqnim këpucët tona për tre ditë dhe netët e tyre, përveç nga gjynahu, por jo nga jashtqitja, urina dhe gjumi», në Sahih Ibn Khuzeime 1: 13, dhe Sunan e Nasait të Madhe 1: 92, dhe Sunan e Tirmidhi 1: 159. Dhe nga Anas , tha : «Nëse ndonjëri prej jush bën abdes dhe vesh këpucët e tij, le të falet me to dhe le të fshijë mbi to, pastaj të mos i heqë ato, përveç nga gjynahu», në Mustadrak 1: 290, dhe e ka saktësuar. Shih: Al-Maraqi fq. 131, dhe Redh al-Muhtar 1: 174, dhe Hedia Al-Alaiya fq. 39-40, dhe Bada'i al-Sanai 1: 10, dhe Allahu e di më mirë.