Kushtet për të vjellit që prish agjërimin janë dy: Së pari: Të jetë i qëllimshëm, Së dyti: Të vjellit të mbushë gojën. Nëse mungon njëri prej tyre, agjërimi nuk prishet; nga Ebu Hurejra, Allahu qoftë i kënaqur me të: ((Kush e zë të vjellit ndërsa është agjërueshëm, nuk ka për të bërë kaza, por nëse e provokon të vjellit, atëherë duhet të bëjë kaza)), në el-Munteka 1: 104, dhe Sahih Ibn Hibban 8: 284, dhe el-Mustadrak 1: 589, dhe Xhami' et-Tirmidhi 3: 98, dhe Sunen Ebu Davud 2: 310, dhe Sunen Ibn Maxhe 1: 536, dhe nga Ibn Umeri, Allahu qoftë i kënaqur me të dy, që thoshte: Kush e zë të vjellit ndërsa është agjërueshëm, nuk e prish agjërimin, por kush e provokon të vjellit, e ka prishur agjërimin, në Musannef Ibn Ebi Shejbe 2: 297. Dhe nga kjo rrjedh: Nëse ka nevojë të vjellë për mjekim me rekomandim të mjekut, lejohet ta bëjë këtë, dhe kush është i detyruar të vjellë dhe e bën, nuk ka mëkat mbi të, por konsiderohet se e ka prishur agjërimin, dhe duhet të vazhdojë të agjërojë pjesën tjetër të ditës nëse mundet, për respekt të Ramazanit, dhe të bëjë kaza një ditë tjetër.