Çdo gjë që bën agjëruesi i obliguar nga ato që e prishin agjërimin – ngrënie, ose pirje, ose marrëdhënie – me dëshirë dhe dëshira të plotë, me qëllim dhe jo i detyruar, as nën presion, dhe jo për shkak të një arsyeje që lejon prishjen e agjërimit: siç është menstruacioni, sëmundja pa fajin e tij, dhe pa dyshim, është e detyrueshme për kafarë, dhe çdo gjë që e prish agjërimin dhe për të cilën nuk ka kafarë, atëherë ajo e kërkon kafarën; për ta ndaluar atë nëse përsëritet herë pas here; për shkak të qëllimit të mëkatit, shiko Bada'i al-Sanai 2: 97-98; për Abu Hurairah, r.a., tha: ((Një njeri erdhi te Profeti, sal-lallahu alejhi ve sel-lem, dhe tha: Kam shkatërruar veten time, o i Dërguar i Allahut, tha: Çfarë të shkatërroi ty, tha: Kam pasur marrëdhënie me gruan time në Ramazan, tha: A gjen ndonjë gjë për të liruar një rob? Tha: Jo. Tha: A mund të agjërosh dy muaj me radhë? Tha: Jo. Tha: A gjen ndonjë gjë për të ushqyer gjashtëdhjetë të varfër? Tha: Jo. Tha: Pastaj u ul dhe Profeti, sal-lallahu alejhi ve sel-lem, iu soll një datë, tha: Jepja këtë si sadaka, tha: Ne jemi më të varfër se ata që janë midis dy luginave, ata janë më të nevojshëm se ne, dhe Profeti, sal-lallahu alejhi ve sel-lem, qeshi deri sa i dolën dhëmbët, pastaj tha: Shko dhe ushqe familjen tënde)), në Sahih Muslim 2: 781, dhe Sahih Bukhari 2: 684. Dhe për Abu Hurairah, r.a.: ((se Profeti, sal-lallahu alejhi ve sel-lem, urdhëroi një njeri që kishte prishur agjërimin në Ramazan të lirojë një rob ose të agjërojë dy muaj ose të ushqejë gjashtëdhjetë të varfër)) në Sahih Muslim 2: 782.